A leap of faith?

Een sprong vooruit sinds mijn laatste blog.

Toen (feb 2013) schreef ik over de eerste stappen,…het begin van een reis, over vol overgave gaan en genieten van de weg! Redelijk risicoloos ben ik op pad gegaan, niet wetende waarheen en waartoe. Niet beseffend hoe belangrijk die eerste stappen zijn geweest; het in beweging komen. Zonder deze eerste stappen blijven dromen ideeën en verandert er niets. Je hoeft niet snel te gaan, als je maar beweegt, je reis aanvangt zonder te hoeven weten waar je zal eindigen.

Ondertussen ben ik vele stappen verder. Mijn pad bleek een weg vol inspiratie, nieuwe contacten en mogelijkheden. Een weg van groeien, delen, genieten en vooral van heel veel plezier! Maar het bleek ook een leerweg vol met hobbels en obstakels. Ik ben in valkuilen gedonderd, soms één, soms twee, soms wel drie keer, maar steeds ben ik weer opgestaan en verder gegaan. Ik heb oude vrienden, gedachten en patronen losgelaten en nieuwe mensen, wensen en ervaringen toegelaten. Een leerzaam proces!

Want met iedere stap die ik zette werd helderder, wie ik ben, waar ik ben en wat mijn essentie is. Mijn horizon werd verbreed, mijn wensen, passie en kracht werden duidelijker. Maar nog duidelijker werd wat niet meer bij me past, wat ik los moet laten en van me af moet schudden. Ik besefte dat ik dingen achter me moet laten, tot de oude zekerheden aan toe. En dát, …..dát heeft even geduurd…..

Ik wilde wel, maar kon nog niet. Mede door alle “verstandige” stemmen in de buitenwereld en in mijn hoofd: “Zou je dat nou wel doen kind, is dat nou wel verstandig”. Ik hoorde soms de allerbelangrijkste stem niet meer. De stem van het diep weten, het heel erg zeker weten. De stem die tijdens mijn reis zo’n goede raadgever was geweest en op wiens koers ik steeds meer was gaan vertrouwen. Ik hoorde hem niet meer. Die stem die heel duidelijk zei: volg je pad. En ook al waren er genoeg signalen, mensen en kansen die op mijn pad kwamen en me de weg wezen. Ook al wist ik wat mij te doen stond: loslaten, overgeven, kwetsbaar durven zijn en vertrouwen…..ik kón nog niet loslaten. Keer op keer overwon de stem van de angst, de stem van het ego, de stem van de zekerheden.

Totdat het leven me wat duwtjes gaf, duwtjes naar de rand, de rand van de keuze, de rand waar je niets anders kan dan  terugvallen op jezelf en jouw waarheid, de rand die je dwingt een keuze te maken en de stap wel of niet te nemen…..niet de eerst stap,….maar de stap van vertrouwen, “the leap of faith”.

En daar ben ik nu…….Staande op die rand kijk ik mijn angsten in de ogen, en weet ik het weer,….heeeel erg zeker, hoor ik het weer en voel ik het weer….Ik moet die stap gaan nemen, net zo vol vertrouwen als ik de eerste stappen nam. Ik weet het heel erg zeker: daar moet ik heen; het komt goed, vertrouw en ga…..

Ik ga, ik spring!

flying

 

 

 

 

 

%d bloggers like this: