The way to go!

Volgend weekend is het zover. De eerste mindfulness training gaat van start! Een nieuwe stap gezet. Zó spannend maar zo ontzettend leuk om mijn eigen pad weer te bewandelen! Met een punt aan de horizon, weet ik dat ik nog een flink eind heb te gaan. Óf en via welke (om)wegen ik zal aankomen, geen idee. Dat is juist deel van het plezier, want het gaat natuurlijk om de weg die je gaat en niet om de bestemming!

Dit besef is er niet altijd geweest. Ik heb echt moeten leren om te vertragen in plaats van met een hoofd vol dromen en een lijf vol drive, harder te gaan dan de realiteit mij toestond. Met mijn passievol enthousiasme en bijbehorende energie, stapte ik regelmatig in de bij mijn kracht behorende valkuilen. Daardoor leek mijn levensweg soms wat hobbelig te zijn.

Nu weet ik beter. Als je té snel je weg baant, verlies je oog voor het moment en de schoonheid van je pad. Zie je de subtiliteit van het kleine niet. Mis je de rust die je ervaart als je de dromenhorizon even loslaat  en je overgeeft aan de weg die je begaat. In sneltreinvaart raas je langs de slechter zichtbare afslagen. Heb je geen tijd voor mooie ontmoetingen of  een bijzondere verhaal. Een verhaal dat je horen zou als je enkel maar zou luisteren. Je vergeet je te verwonderen over alles wat je tegenkomt. Je rent eigenlijk je eigen leven voorbij.

Dus nu na deze nieuwe stap op mijn nieuwe pad, neem ik mij voor met beide voeten op de grond, stap voor stap te blijven lopen, terwijl het pad zich onder me ontvouwt. Volledig bewust van alle mooie en misschien ook minder mooie dingen die ik tegen zal komen. Met een punt aan de horizon maar met aandacht voor ieder moment. That’s the way to go!

voetjesclose

%d bloggers like this: